بير  نفر قلبيمئه   امداد  اِئلسين
منی  غمخانه دن  آزاد  ائلسين

هرکسين بير سوزی وار،عالمی وار
ايستَمَز دردينی   فرياد  ائلسين

اورگيم تنگه گلیپ هم توتولوپ
اولا بير کس منی دلشاد ائلسين

بو  ملامتلرين  آلتيندا  فلک
ايستير آيينه نی ارشاد ائلسين

داريخيرحجله ده بير ساده گلين
شايد عشقين اونا داماد ائلسين

وصف هجرانيما قادر دييرم
کيم منيم خانه می آباد ائلسين ؟

گئج الوبدور اِلبير گتملي يم
منی هر کس ايتيریپ ياد ائلسين

دوباره دردو غم و سوز عشق برپا بود
صدای پای جدایی ، صدای  غوغا بود

تو تک سوار محبت،نشانه ای از عشق 
تویی که  هر  قدمت  مملو از تمنا  بود

و روز  ماه  شد و  ماهها  برایم  سال
ولی هنوز  دلم با  تو  غرق  رويا بود

درون دین تو هر شب ستاره می جوید
دلم  که  دخترکی  از  تبار  ترسا  بود

عروسکی که تو  دادی  به  یادگار  مرا
همان عروس غزلهای شعر سرما بود

تو باز قصد  سفر  کرده ای  عزیز  دلم
و آنکه سوگ مرا ديد  چشم  دريا  بود

مرو که رفتن تو سرشکستگیّ من است
و گریه کردن  من  در  جواب  دنیا  بود !

دوباره زندگی ام خورده خط از این پیوند
و کور گشته دلی که همیشه بینا بود

کسی که تا ابد آلوده ی تو خواهد ماند
برای لحظه ی وصلت همیشه کوشا بود

تویی که  با  وزش باد رفتنی  بودی

بدان ، برای تو   آرامشی   مهیا بود

برای دفعه ی آخر دوباره می پرسم
درون قلب تو جایی به عشقم آیا بود ؟

اشکهایم میچکید از گونه ام ،  اینچنین تنها  ندیدم خویش  را

گاه می خواهم بمیرم ،گم شوم ،  تا نبینم عشق دوراندیش را

یکنفردرچشمهایم می دوید ، کوزه ی  اشک مرا در دست داشت

کاش می شد عالم تنهایی ام ، دست آخر کوچه ای بن بست داشت

بی خبر از سایه ای نامهربان  ،  در خیالم  آرزو می بافتم

تا که دیدم قبر رویاهای خویش ، من هماندم زندگی را باختم

آسمان در قلب پاکم پهن بود ، عکس ماه و مه در ان افتاده بود

حیف در فال من و او تا کنون ،  هاله ای از جنس فرداها نبود

با دلی آشفته یک شب می روم ،  تا برای عشق خود دریا شوم

حاصل بی حاصلی در چادرم ،  بر سرش پاشیده بی پروا شوم

تا بفهمد عشق من بی انتهاست ،  آسمانهای خدا جای من است

برگ برگ دفتر قلبش هنوز، خالی از شور و هیاهوی من است

عاشقم ، یک  عاشق  بی ادعا  ، جویباری مست  در دامان  رود

جای من در عمق اقیانوسهاست ،حرفی از دل می زنم اما چه سود!

"صبر" این تک واژه ی دنیای ما ،  معنی  نا گفتنی هایم  نبود

کار من از این گذشت و زندگی ، عشق را از پیش چشمانم ربود

دیگر ای کابوس رویاهای سرد ،  مشت خود از گیسوانم باز کن

راحتم بگذار و از اینجا برو ،  چنگ خود با دست دیگر ساز کن

شب،التماس و سایه مهتاب برزمین

افتاده   چادر  غزل    خواب  بر زمین

صد تکه بود فرش  خیابان و یک قدم

برداشتم به  چاله ی  پر آب  بر زمین

یک نیمکت درون دو چشمم نشست تا

ننشینم از نجابت  و  بی تاب  بر زمین

بوی  خیانت  آمد   و   پیراهنم   درید

موجی شدم به ساحت مرداب برزمین

بی شک که ناله میشنوم از وجود خویش

کابوس یک  بهانه ی  ناباب  بر زمین

تصویر من ،  زنی که خداوند عشق  را

هر شب شکست در دل یک قاب بر زمین

مشتی  ستاره  چیده ام  از  آسمان  یار

من، آن عروس شهره ی سرخاب برزمین

یارب  به شعر ، قافیه ام غیب  میشود

امشب  مرا  چو  قافیه  دریاب  بر زمین

از ناله های تلخ  شباهنگ  خسته ام

اميدوار   آينه  ی    غم   شکسته ام

هرآن به شوق ديدن توسوی قبله ات

با آيه های  روشن  فردا   نشسته ام

درخواب می خزم به تن سايه وار تو

من عاشقانه دل به هوای تو بسته ام

ای مهربانتر از همه ، رويای سادگی !

رودم که بی تو از دل دريا گسسته ام

ميلاد مهر، لحظه ی لبخند ، در شبی

مهتاب مژده  داده ز عشق خجسته ام

توازاين قلب خاموش و پر از دردم  چه می دانی ؟
هم از   ناگفتني های  دل تنگم   چه می دانی ؟

تمام هستی ام در  بند  چشمان   سیاهت  بود
بگو از این جدایی و غم و  ماتم   چه می دانی ؟

شبانه  دیو  تاریکی   مرا  در کام   خود   بلعید
ازاین  رویای تنهایی  که  بیزارم  چه می دانی ؟

مرا بیرون کن  از  رویا و آزادم  کن   از  وحشت
اسیر روز  و شبهایم ز  فردایم   چه می دانی ؟

نه بيدارم  نه هشيارم  کجايم من  ؟  نمی دانم
صدايم کرده اين غوغا  پريشانم  چه می دانی ؟

تو رفتی  با خودت  بردی    بهار   قصه هايم  را
جوابی  ده از اين بيچاره گيهايم    چه ميدانی ؟

وجود من  مه آلود   فضای  پاک   تقدیر   است
بیا بگشا مرا از   خستگی هایم  چه می دانی ؟

تشويش   سرگردانی ام    پايان   ندارد
در سينه  قلب بی قرارم    جان   ندارد

يارب در اين خلوتگه بی شور و  مستی
احساس عشق  وعاشقی  سامان  ندارد

تاچشم من بربلبل خوش  منظرم نيست
حقا که   اين  شبها  مه   تابان    ندارد

جويای  حالم  باش  سرشار از  محبت
بی تو   خيالم باغ و  نه  بستان   ندارد

گر از کنارم دور باشی   لحظه ای  چند
این جان امان  از حیله ی  دیوان  ندارد

ترکم مکن تا  قطره ای  از  من   بجوشد
جان  بی بهارت  قطره ای  باران  ندارد

با  اشکهایم  چون به  دریای   تو  غرقم
می دانم  این  دریا  مرا    طوفان  ندارد

در  دفترت  طرحی   بکش از  درد  الناز
بنویس   زیرش  درد  او   درمان   ندارد 

بیر گرانلیخ  کوچه ده  سن  منی تاپدون

و حیا    آلما سینی     باغریما     آتدون

منی ترک  ایلمه   هر   لحظه    دییردون

اویاتان   بختیوی   شعریمله     اویاتدون

ایشیق اولموشدی جانیم هر گجه گوندوز

اما چوخ چکمدی که عشقیمی ساتدون

باخمادون سن گوزومون یاشینه گتدون

منی کیم سالدی گوزوندن بیله آتدون ؟!

اوره گیم  بیرجه اویونجاخ کیمین اولدی

یوخی  گوردوم  منه   افسانه   یاراتدون

بیر وفاسیز  یارا  عاشیق   اولامام  من

گت کی بلکه اوزون اوز دادووا  چاتدون

نه سبب دن  آجیلیخلار  یادا   دوشدی

گینه   نفرین لریمین     آهینا    باتدون

بو  عبادَتلرَ آخیردَه  جواب وار  ،  بولورم

منیم عشقیمدَدَه مین نَرجَه ثواب وار،بولورم

بو  فلک هَر نَه مصيبت  ورَه عشقيم  دُزَرَم

سَنه خاطير نَه بويوک مشکيل اولورسا ازَرَم

سنون عشقوندَه ايتيرديم گجه می گوندوزومی

اوزووی چکمه  کناره  دنه  منْنَن  سوزووی

سنْ کی هيچ وقت منی سينديرماميسان آيناکيمين

دميسن قوربان اولوم  شعرينه من  شاعيريمين

بير قلم قاشلی قيزام عاشيقيمی چوخ سویَرَم

ايفتيخار اولام  اونا هرنه   کی  ايستر الَرَم

من بهشت ايستَميرَم سن سيز اولورسا قاچارام

اوگوزل گوزلريوی هر يرَه  گتْسَن  تاپارام

او گوزل  نغمَه لری گل لرينَن    پايلاشارام

بواوزاخليخدان اوتور من گجه لرآغلاشارام

بهارام  من ،  خزان اولام ايَه  سن  گلمييَسن

منی يانديرما،گَليم هر يرَه  کی سن  دييَسَن؟

بو  گُلُستاندا   کی  اولدوم  سنه   آهوی  خُتن

هريره سَنْنَن اولورسام منه  اولموشدی وطن

ای خيره در چشمان برگی زرد برگرد
ماوای خود را از چه کردی طرد برگرد

گوشی دعاهای دلم را ناگهان دزديد
در قلب شيطانی تو را جا کرد ،برگرد

در گوشه ی اندوه تو خود را فنا کردم
ای صبر تو بر عشق يک نامرد، برگرد

در دام دوزخ ها  گرفتارم کنی  حتی
میخواهم و میخوانمت با درد ، برگرد

دلتنگم و در انتظار بوسه ای  سبزم
شبگرد  شبهای  دلم   برگرد  برگرد